Λευτέρης Βογιατζής - Ιστορικό εκδόσεων

Mandrake στις 10:01, 4 Ιουνίου 2020

2020-06-04T10:01:41Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 10:01, 4 Ιουνίου 2020
Γραμμή 6:		Γραμμή 6:
	{{actor		{{actor
	\|dob=1945		\|dob=1945
	\|dod=2 ~~Μαϊου~~ 2013		\|dod=2 Μαΐου 2013

	\|com=Γεννήθηκε στην Καλλιθέα της Αθήνας, σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο "Πανεπιστήμιο Αθηνών", παρακολούθησε το Reinhurt Seminar στη Βιέννη και τελείωσε την "Σχολή Κ. Μιχαηλίδη" στην Αθήνα.		\|com=Γεννήθηκε στην Καλλιθέα της Αθήνας, σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο "Πανεπιστήμιο Αθηνών", παρακολούθησε το Reinhurt Seminar στη Βιέννη και τελείωσε την "Σχολή Κ. Μιχαηλίδη" στην Αθήνα.

	Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στον ρόλο της "Γιαγιάς", στον «Κυριακάτικο Περίπατο», σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαηλίδη. Ακολούθησαν συνεργασίες με τον Σπύρο Ευαγγελάτο, και αργότερα με την Ελεύθερη Σκηνή, σε μια προσπάθεια ανανέωσης του επιθεωρησιακού κώδικα, καθώς και με την Έλλη Λαμπέτη στη «Σάρα». Στο Αμφιθέατρο έπαιξε, την επώνυμη ηρωίδα στη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, τον ~~Ευρυπίδη~~ στους «Βατράχους», τον Ταρτούφο στον ~~«Ταρτούφο»~~ του Μολιέρου κ.ά.		Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στον ρόλο της "Γιαγιάς", στον «Κυριακάτικο Περίπατο», σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαηλίδη. Ακολούθησαν συνεργασίες με τον Σπύρο Ευαγγελάτο, και αργότερα με την Ελεύθερη Σκηνή, σε μια προσπάθεια ανανέωσης του επιθεωρησιακού κώδικα, καθώς και με την Έλλη Λαμπέτη στη «Σάρα». Στο Αμφιθέατρο έπαιξε, την επώνυμη ηρωίδα στη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, τον Ευριπίδη στους «Βατράχους», τον Ταρτούφο στον "Ταρτούφο" του [[Moliere\|'''Μολιέρου''']] κ.ά.

	Το 1981 ίδρυσε την ~~Εταιρία~~ Θεάτρου ~~«Η ΣΚΗΝΗ»~~ με τη συνεργασία έξι ακόμα ηθοποιών. Από το 1982 έως το 1987 που λειτούργησε η ~~«ΣΚΗΝΗ»~~, σκηνοθέτησε και έπαιξε στα έργα: «Η Σπασμένη ~~στάμνα»~~ του Χ. φον Κλάιστ, ~~«Οι Αγροίκοι»~~ του Κάρλο Γκολντόνι, ~~«Συμφορά~~ από το ~~πολύ μυαλό»~~ του Α. Γκριμπογιέντοφ, «Σε φιλώ στη μούρη...» του Γ. Διαλεγμένου για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας Κάρολου Κουν για την περίοδο 1986-87. Το 1988 ίδρυσε τη ~~«Νέα Σκηνή»~~, όπου με τη συμμετοχή νέων ηθοποιών, παρουσίασε συστηματικά έργα που καλύπτουν το τρίπτυχο: κλασικό έργο, σύγχρονο έργο αιχμής και νεοελληνικό έργο. Παράλληλα, το 1989, στην απαρχή της ενασχόλησής του με το αρχαίο ελληνικό δράμα, ιδρύει το Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος,, σκηνοθετώντας την ~~«Αντιγόνη»~~ του Σοφοκλή. Μια Αντιγόνη κλειστού χώρου, όπου κυριάρχησε «η ένταση του τραγικού ~~ψιθύρου»~~. Με τους μαθητές του εργαστηρίου, συνεχίζει τη διερεύνησή του στον ελληνικό ποιητικό λόγο και την ~~«παιδική~~ ηλικία του ~~θεάτρου»~~, ανεβάζοντας αυτή τη φορά την αναγεννησιακή κρητική κωμωδία ~~«Κατσούρμπος»~~, του ~~Γ. Χορτάτζη~~.		Το 1981 ίδρυσε την «Εταιρία Θεάτρου "Η Σκηνή"» με τη συνεργασία έξι ακόμα ηθοποιών. Από το 1982 έως το 1987 που λειτούργησε η "Σκηνή", σκηνοθέτησε και έπαιξε στα έργα: "Η Σπασμένη Στάμνα" του [https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CE%AC%CE%B9%CE%BD%CF%81%CE%B9%CF%87_%CF%86%CE%BF%CE%BD_%CE%9A%CE%BB%CE%AC%CE%B9%CF%83%CF%84 '''Χάινριχ φον Κλάιστ'''], "Οι Αγροίκοι" του [[Carlo Goldoni\|'''Κάρλο Γκολντόνι''']], "Συμφορά από το Πολύ Μυαλό" του Α. Γκριμπογιέντοφ, «Σε φιλώ στη μούρη...» του Γ. Διαλεγμένου για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας Κάρολου Κουν για την περίοδο 1986-1987. Το 1988 ίδρυσε τη "Νέα Σκηνή", όπου με τη συμμετοχή νέων ηθοποιών, παρουσίασε συστηματικά έργα που καλύπτουν το τρίπτυχο: κλασικό έργο, σύγχρονο έργο αιχμής και νεοελληνικό έργο. Παράλληλα, το 1989, στην απαρχή της ενασχόλησής του με το αρχαίο ελληνικό δράμα, ιδρύει το "Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος", σκηνοθετώντας την "Αντιγόνη" του [[Σοφοκλής\|'''Σοφοκλή''']]. Μια Αντιγόνη κλειστού χώρου, όπου κυριάρχησε "η ένταση του τραγικού ψιθύρου". Με τους μαθητές του εργαστηρίου, συνεχίζει τη διερεύνησή του στον ελληνικό ποιητικό λόγο και την "παιδική ηλικία του θεάτρου", ανεβάζοντας αυτή τη φορά την αναγεννησιακή κρητική κωμωδία "Κατσούρμπος", του [[Γεώργιος Χορτάτσης\|'''Γεωργίου Χορτάτση''']].

	Επιστρέφοντας στους επαγγελματίες ηθοποιούς, το 1995, ανεβάζει ένα ακόμα σύγχρονο ελληνικό έργο, τη σατιρική κωμωδία των Δημήτρη Κεχαΐδη - Ελένης Χαβιαρά, ~~«Με δύναμη~~ από την ~~Κηφισιά»~~. Ακολουθούν επιτυχημένες παραστάσεις όπως: «Ο Μισάνθρωπος» του Μολιέρου (1996), ~~«Ελένη»~~ του Ευριπίδη, «Η νύχτα της κουκουβάγιας» του Γιώργου Διαλεγμένου (1998) για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας «Φώτος Πολίτης» και το βραβείο Κάρολος Κουν, βραβείο της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών Κριτικών, ~~«Οι Πέρσες» του Αισχύλου~~ (1999), ~~«Τέφρα~~ και ~~σκιά»~~ του Χάρολντ Πίντερ ~~(2000)~~.		Επιστρέφοντας στους επαγγελματίες ηθοποιούς, το 1995, ανεβάζει ένα ακόμα σύγχρονο ελληνικό έργο, τη σατιρική κωμωδία των [[Δημήτρης Κεχαϊδης\|'''Δημήτρη Κεχαΐδη''']]-[[Ελένη Χαβιαρά\|'''Ελένης Χαβιαρά''']], "Με Δύναμη από την Κηφισιά". Ακολουθούν επιτυχημένες παραστάσεις όπως: «Ο Μισάνθρωπος» του Μολιέρου (1996), "Ελένη" του [[Ευριπίδης\|'''Ευριπίδη''']], «Η νύχτα της κουκουβάγιας» του Γιώργου Διαλεγμένου (1998) για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας «Φώτος Πολίτης» και το βραβείο Κάρολος Κουν, βραβείο της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών Κριτικών, "Οι Πέρσες" (1999) του [[Αισχύλος\|'''Αισχύλου''']], "Τέφρα και Σκιά" (2000) του [[Harold Pinter\|'''Χάρολντ Πίντερ''']].

	Το 2001 ανεβάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα Σάρα Κέην, το «Καθαροί πια», όπου κρατά τον ρόλο του Τίνκερ. Το 2003, σκηνοθετεί το έργο, της Λούλας Αναγνωστάκη, «Σ' εσάς που με ~~ακούτε»~~ και για δεύτερη φορά Σάρα Κέην, το «Crave» (Λαχταρώ). Ακολουθεί το 2004, ένας δεύτερος Μολιέρος, «Το Σχολείο των γυναικών». Το 2005 σκηνοθέτησε και έπαιξε σ' ένα ακόμα έργο του Γιώργου Διαλεγμένου, το «Bella Venezia», για το οποίο απέσπασε το βραβείο Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής, Κάρολος Κουν. Το 2006 έκλεισε το Φεστιβάλ Επιδαύρου με την νέα του παράσταση της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή, ενώ το καλοκαίρι του 2007 η παράσταση άνοιξε, αυτή τη φορά, το ίδιο Φεστιβάλ.		Το 2001 ανεβάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα Σάρα Κέην, το «Καθαροί πια», όπου κρατά τον ρόλο του Τίνκερ. Το 2003, σκηνοθετεί το έργο, της Λούλας Αναγνωστάκη, "Σ' εσάς που με ακούτε" και για δεύτερη φορά Σάρα Κέην, το «Crave» (Λαχταρώ). Ακολουθεί το 2004, ένας δεύτερος Μολιέρος, «Το Σχολείο των γυναικών». Το 2005 σκηνοθέτησε και έπαιξε σ' ένα ακόμα έργο του Γιώργου Διαλεγμένου, το «Bella Venezia», για το οποίο απέσπασε το βραβείο Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής, Κάρολος Κουν. Το 2006 έκλεισε το Φεστιβάλ Επιδαύρου με την νέα του παράσταση της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή, ενώ το καλοκαίρι του 2007 η παράσταση άνοιξε, αυτή τη φορά, το ίδιο Φεστιβάλ.

	Το 2007, σε συνεργασία με τον Γ. Σκεύα, ανεβάζει και πρωταγωνιστεί στην ~~«Ήμερη»~~ του Φ. Ντοστογιέφσκι. Ακολουθούν τρία θεατρικά έργα: το ~~«Ύστατο σήμερα»~~ του Χάουαρντ Μπάρκερ, το ~~«Θερμοκήπιο»~~ του Χάρολντ Πίντερ και ~~«Ο Τόκος»~~ του Δημήτρη Δημητριάδη.		Το 2007, σε συνεργασία με τον Γ. Σκεύα, ανεβάζει και πρωταγωνιστεί στην "Ήμερη" του [[Fyodor Dostoevsky\|'''Φ. Ντοστογιέφσκι''']]. Ακολουθούν τρία θεατρικά έργα: το "Ύστατο Σήμερα" του [[Howard Barker\|'''Χάουαρντ Μπάρκερ''']], το "Θερμοκήπιο" του [[Harold Pinter\|'''Χάρολντ Πίντερ''']] και "Ο Τόκος" του Δημήτρη Δημητριάδη.

	Στον κινηματογράφο συμμετέχει σχεδόν αποκλειστικά στις ταινίες του Νίκου Παναγιωτόπουλου, με τον οποίο τον συνέδεε μία μεγάλη φιλία.		Στον κινηματογράφο συμμετέχει σχεδόν αποκλειστικά στις ταινίες του Νίκου Παναγιωτόπουλου, με τον οποίο τον συνέδεε μία μεγάλη φιλία.

	\|trivia=		\|trivia=
	}}		}}

Mandrake στις 20:35, 1 Σεπτεμβρίου 2013

2013-09-01T20:35:59Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 20:35, 1 Σεπτεμβρίου 2013
Γραμμή 7:		Γραμμή 7:
	\|dob=1945		\|dob=1945
	\|dod=2 Μαϊου 2013		\|dod=2 Μαϊου 2013
	\|com=Γεννήθηκε στην Καλλιθέα της Αθήνας, σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρακολούθησε το Reinhurt Seminar στη Βιέννη και τελείωσε την Σχολή Κ. Μιχαηλίδη στην Αθήνα.
			\|com=Γεννήθηκε στην Καλλιθέα της Αθήνας, σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο "Πανεπιστήμιο Αθηνών", παρακολούθησε το Reinhurt Seminar στη Βιέννη και τελείωσε την "Σχολή Κ. Μιχαηλίδη" στην Αθήνα.

	Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στον ρόλο της "Γιαγιάς", στον «Κυριακάτικο Περίπατο», σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαηλίδη. Ακολούθησαν συνεργασίες με τον Σπύρο Ευαγγελάτο, και αργότερα με την Ελεύθερη Σκηνή, σε μια προσπάθεια ανανέωσης του επιθεωρησιακού κώδικα, καθώς και με την Έλλη Λαμπέτη στη «Σάρα». Στο Αμφιθέατρο έπαιξε, την επώνυμη ηρωίδα στη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, τον Ευρυπίδη στους «Βατράχους», τον Ταρτούφο στον «Ταρτούφο» του Μολιέρου κ.ά.		Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στον ρόλο της "Γιαγιάς", στον «Κυριακάτικο Περίπατο», σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαηλίδη. Ακολούθησαν συνεργασίες με τον Σπύρο Ευαγγελάτο, και αργότερα με την Ελεύθερη Σκηνή, σε μια προσπάθεια ανανέωσης του επιθεωρησιακού κώδικα, καθώς και με την Έλλη Λαμπέτη στη «Σάρα». Στο Αμφιθέατρο έπαιξε, την επώνυμη ηρωίδα στη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, τον Ευρυπίδη στους «Βατράχους», τον Ταρτούφο στον «Ταρτούφο» του Μολιέρου κ.ά.

Nasos στις 19:58, 28 Ιουλίου 2013

2013-07-28T19:58:16Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 19:58, 28 Ιουλίου 2013
Γραμμή 1:		Γραμμή 1:
	<gallery>		<gallery>
	Image: lefterisvogiatzis.JPG		Image: lefterisvogiatzis.JPG
			Image: lefterisvogiatzis2.JPG
			Image: lefterisvogiatzis3.JPG
	</gallery>		</gallery>
	{{actor		{{actor

Nasos στις 19:55, 28 Ιουλίου 2013

2013-07-28T19:55:40Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 19:55, 28 Ιουλίου 2013
Γραμμή 2:		Γραμμή 2:
	Image: lefterisvogiatzis.JPG		Image: lefterisvogiatzis.JPG
	</gallery>		</gallery>
	{{actor}}		{{actor
			\|dob=1945
			\|dod=2 Μαϊου 2013
			\|com=Γεννήθηκε στην Καλλιθέα της Αθήνας, σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρακολούθησε το Reinhurt Seminar στη Βιέννη και τελείωσε την Σχολή Κ. Μιχαηλίδη στην Αθήνα.

			Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στον ρόλο της "Γιαγιάς", στον «Κυριακάτικο Περίπατο», σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαηλίδη. Ακολούθησαν συνεργασίες με τον Σπύρο Ευαγγελάτο, και αργότερα με την Ελεύθερη Σκηνή, σε μια προσπάθεια ανανέωσης του επιθεωρησιακού κώδικα, καθώς και με την Έλλη Λαμπέτη στη «Σάρα». Στο Αμφιθέατρο έπαιξε, την επώνυμη ηρωίδα στη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, τον Ευρυπίδη στους «Βατράχους», τον Ταρτούφο στον «Ταρτούφο» του Μολιέρου κ.ά.

			Το 1981 ίδρυσε την Εταιρία Θεάτρου «Η ΣΚΗΝΗ» με τη συνεργασία έξι ακόμα ηθοποιών. Από το 1982 έως το 1987 που λειτούργησε η «ΣΚΗΝΗ», σκηνοθέτησε και έπαιξε στα έργα: «Η Σπασμένη στάμνα» του Χ. φον Κλάιστ, «Οι Αγροίκοι» του Κάρλο Γκολντόνι, «Συμφορά από το πολύ μυαλό» του Α. Γκριμπογιέντοφ, «Σε φιλώ στη μούρη...» του Γ. Διαλεγμένου για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας Κάρολου Κουν για την περίοδο 1986-87. Το 1988 ίδρυσε τη «Νέα Σκηνή», όπου με τη συμμετοχή νέων ηθοποιών, παρουσίασε συστηματικά έργα που καλύπτουν το τρίπτυχο: κλασικό έργο, σύγχρονο έργο αιχμής και νεοελληνικό έργο. Παράλληλα, το 1989, στην απαρχή της ενασχόλησής του με το αρχαίο ελληνικό δράμα, ιδρύει το Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος,, σκηνοθετώντας την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Μια Αντιγόνη κλειστού χώρου, όπου κυριάρχησε «η ένταση του τραγικού ψιθύρου». Με τους μαθητές του εργαστηρίου, συνεχίζει τη διερεύνησή του στον ελληνικό ποιητικό λόγο και την «παιδική ηλικία του θεάτρου», ανεβάζοντας αυτή τη φορά την αναγεννησιακή κρητική κωμωδία «Κατσούρμπος», του Γ. Χορτάτζη.

			Επιστρέφοντας στους επαγγελματίες ηθοποιούς, το 1995, ανεβάζει ένα ακόμα σύγχρονο ελληνικό έργο, τη σατιρική κωμωδία των Δημήτρη Κεχαΐδη - Ελένης Χαβιαρά, «Με δύναμη από την Κηφισιά». Ακολουθούν επιτυχημένες παραστάσεις όπως: «Ο Μισάνθρωπος» του Μολιέρου (1996), «Ελένη» του Ευριπίδη, «Η νύχτα της κουκουβάγιας» του Γιώργου Διαλεγμένου (1998) για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας «Φώτος Πολίτης» και το βραβείο Κάρολος Κουν, βραβείο της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών Κριτικών, «Οι Πέρσες» του Αισχύλου (1999), «Τέφρα και σκιά» του Χάρολντ Πίντερ (2000).

			Το 2001 ανεβάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα Σάρα Κέην, το «Καθαροί πια», όπου κρατά τον ρόλο του Τίνκερ. Το 2003, σκηνοθετεί το έργο, της Λούλας Αναγνωστάκη, «Σ' εσάς που με ακούτε» και για δεύτερη φορά Σάρα Κέην, το «Crave» (Λαχταρώ). Ακολουθεί το 2004, ένας δεύτερος Μολιέρος, «Το Σχολείο των γυναικών». Το 2005 σκηνοθέτησε και έπαιξε σ' ένα ακόμα έργο του Γιώργου Διαλεγμένου, το «Bella Venezia», για το οποίο απέσπασε το βραβείο Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής, Κάρολος Κουν. Το 2006 έκλεισε το Φεστιβάλ Επιδαύρου με την νέα του παράσταση της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή, ενώ το καλοκαίρι του 2007 η παράσταση άνοιξε, αυτή τη φορά, το ίδιο Φεστιβάλ.

			Το 2007, σε συνεργασία με τον Γ. Σκεύα, ανεβάζει και πρωταγωνιστεί στην «Ήμερη» του Φ. Ντοστογιέφσκι. Ακολουθούν τρία θεατρικά έργα: το «Ύστατο σήμερα» του Χάουαρντ Μπάρκερ, το «Θερμοκήπιο» του Χάρολντ Πίντερ και «Ο Τόκος» του Δημήτρη Δημητριάδη.

			Στον κινηματογράφο συμμετέχει σχεδόν αποκλειστικά στις ταινίες του Νίκου Παναγιωτόπουλου, με τον οποίο τον συνέδεε μία μεγάλη φιλία.
			\|trivia=
			}}

Nasos στις 13:42, 25 Νοεμβρίου 2009

2009-11-25T13:42:30Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 13:42, 25 Νοεμβρίου 2009
Γραμμή 1:		Γραμμή 1:
			<gallery>
			Image: lefterisvogiatzis.JPG
			</gallery>
	{{actor}}		{{actor}}

Nasos: Νέα σελίδα: {{actor}}

2008-12-11T07:36:44Z

Νέα σελίδα: {{actor}}

Νέα σελίδα